bol yeşillik

çok çaresizim, ağlamaktan ölebilir mi acaba insan, keşke ölsem bu gece

hayatta en önemli şeyin aile ve sağlık olduğunu anladığın zaman olgunlaşıyorsun işte kimimiz bunu çok küçük yaşta öğrenmek zorunda kalıyor kimimiz 70 inde, eğer bir gün aile kuracak ve çocuğunuz olacak olursa, sizden ricam lütfen sevginizi esirgemeyin çocuğunuzdan. sevgisiz büyüyen çocuklar  sevgiyi yabancılarda arayacaklardır, sonra hiç bir şeyin o boşluğu doldurmadığını fark edecekler, bu onları  daha çok kıracak, ve acımasız insanlar olmasına sebep olacaktır. 

bir annen bir babanın çocuğuna önemsiz olduğunu hissettirmesi en acı şey sanırım, yalnız kalmak bir başına mücadele edecek olmak en zor şey sanırım. parçalanan aileler , parçalanan hayatlar bitmek bilmeyen bir lanet.

Nedense sabahlar biraz tatsız,

yanlış zamanlardayız bir şeyler sinsice bizi takip ediyor farkında değiliz, ne zaman gelip ensemizden tutacak diye bekliyoruz, burnumda yanık kokusu var, tutuşan hayallerin kokusu bunlar, kül olmak üzereler…

Nedense çok cesur oluyorsun sevince

-hiç korkmuyorum-

sevgi, öyle kıymetli öyle saf oluyor ki; seni ayakta tutuyor, kötü şeyler seni teğet geçiyor,

-geçmiyor aslında-

sadece tüm algılarını kapatıyorsun

-duymuyorum, görmüyorum, hissetmiyorum-

sadece sevgine odaklanıyorsun

-sevdikçe sevesim geliyor-

doyamıyorsun öpmelere, koklamalara

-hiç doyamıyorum-

hem de hiç…

”dağlar” kelimesi bir insana nasıl bu kadar çok şey hissettirebilir,

babamı, o kelime, nasıl da kendinden geçirirdi…

olgunluk çağımdayım, hissederek yaşamasını öğreniyorum,

şarkılarda geçen dağlar kelimesi ya da gördüğüm ucu sisli bir dağ, benim de yüreğime incitmeden usulca dokunuyor artık,

sessizce, kırmak istemeden ”ben burdayım bak” ”hatırla beni” dercesine yapıyor bunu, 

babamı artık anlıyorum…

Türlü türlü takıntılarım, korkularım var. Hepsi üzerimde uygulanan psikolojik ve fiziksel baskıların izlerini taşıyor adeta

Parçaları birleştiriyorum bir yığın kötü anıların anıcıkları çıkıyor içlerinden, kime niye ve neden bu kadar hayatıma müdahil olabilmesine izin verebilmişim diye soruyorum kendime

Cevabı gene bir başkasının hayatımda bıraktığı anılarda buluyorum.

Zincirleme bir kaza… ne yazık.

ben buraya bir şeyler yazarmışım önceden, şöyle bir okudum da yazdıklarımı çok garipti lan valla of çok garip hisler yaşadım, acıydı bir yandan tatlıydı kendini hatırlamaktı, daha çok yazmak gerek. bak bunu da ileride okuyunca bir acayip olacağım of çok garip ya