kar
Gözüm pencereden dışarıya ilişiyor ara sıra, beyaz örtüyle göz göze geliyoruz, kapatmış her yeri… içim buruk.
Karın insanları neden mutlu ettiğini çözdüm sanırım; kısa süreliğine de olsa her yerin tek renk olması, renk karmaşasını gizlemesi, görüntü kirliliğini kısa bir süreliğine de olsa gizlemesi… huzur istiyor insanın ruhu, sıkılmış karmaşadan, bu tek renk huzur veriyor, tıpkı denizle gökyüzüne baktığında sonsuz maviliğin huzur vermesi gibi. evet tam da kelime bu sonsuzluk…

